Serzjant Paeper
Het is niet niks om een dialectversie te maken van een album dat al sinds zijn release in 1967 door vriend en vijand wordt gezien als een van de beste popalbums ter wereld. Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band was de eerste elpee in de popgeschiedenis die als een samenhangend geheel werd gemaakt en niet als een verzameling losse songs. Tegelijkertijd zijn de dertien nummers stuk voor stuk al decennialang evergreens.
Een geslaagde nieuwe versie maken van zo’n legendarisch album lukt alleen met hulp van veel mensen, héél veel mensen. De juweeltjes van teksten die Twan Mientjes schreef op basis van de dertien nummers vormden weliswaar een fantastisch uitgangspunt, maar daarmee heb je nog lang geen cd.

 



Uit het grote aanbod aan Venloos zangtalent selecteerde Twan Mientjes een serie stemmen die perfect combineren met de nummers, maar ook daarmee ben je er nog lang niet. Want behalve de teksten en de stemmen bepaalt de muziek natuurlijk voor een belangrijk deel de sfeer van het album.

Muzikaal producent Martijn Alsters en Wim Kauffman, van opnamestudio ‘iris sound&music’, waren het er al snel over eens dat de afzonderlijke Venlose zangers vooral als zodanig herkenbaar moesten zijn en zich niet in allerlei bochten moesten wringen om de Beatles te imiteren, maar dat de muziek het origineel zoveel mogelijk moest benaderen.
Een gigantisch karwei, zelfs met de hedendaagse opname- en mengtechnieken. Het ultieme bewijs dat het inderdaad meesterlijk is waartoe de Beatles bijna veertig jaar geleden in staat bleken. Met de beperkte geluidstechniek was het in de jaren zestig niet mogelijk het album live uit te voeren.
Vaerder >